Bijnamenblues (2)

Ik las da bericht van Patrick vd Pijl over Aart Katje en gelijk moes ik denken aan een verhaal wat zich vele jaren geleden afspeelde.

 

Aart Branderhorst was indertijd nog verzekeringsagent. En als er bij ons thuis over verzekeringen gesproken werd, dan was het "Da vraag ik de volgende keer wel aan Aart Katje als ie weer komt"

Ik was toen een dreumes van ongeveer 6 jaar en wist nie beter dan dat ut Aart Katje was.

Zie daar een mooi dag, wie stond er voor de voordeur. Inderdaad, de verzekeringsagent. Ik als klen opdonderke deed de deur graag open , want nieuwsgierig was ik toen al.

Deze aardige meneer vroeg of mijn moeder thuis was. Ja hoor, ik roep ze wel effe.

Vanaf de voordeur riep ik naar mijn moeder in de keuken. Ze riep terug "Wie is dat" tja je raad al wat ik aantwoordde.

 

MA, het is AART KATJE, zei ik nog steeds bij de voordeur staand. Mijn moeder komt aangesneld en geeft mij een lelijke blik en zegt, het is meneer Branderhorst. Oef, wat keek hij toen kwaad naar mij.

'sAvonds aan tafel wordt het verhaal aan pa verteld in bijzijn van de zussen. Wat hebben ze erom gelachen en gegierd, maar dat snapte ik niet, want mijn moeder was toch boos geworden.......

 

Vele jaren later snapte ik pas wat er die dag gebeurd was...

 

Jannie Heiblom

(de jongste van Jan de Ford, neffe Rombout)

Bijnamenblues

Bij deze een verhaal wat min of meer verwant is met de bijnamen en de afkeer van die bijnaam oor sommige bezitters van een bijnaam.

 

Zoals jullie wellicht weten had Aart Branderhorst een enorme hekel aan zijn bijnaam. Je moest hem echt geen Katje noemen want dan zwaaide er wat. Maar zoals velen was Aart zelf nooit te beroerd om een geintje uit te halen. Zo kwam Aart op een mooie lentedag met de fiets het erf van mijn Grootvader "Piet dun Bello" opgereden. Aart was in die dagen nog verzekeringsagent en kwam de kwitantie voor de verzekeringen brengen. Toen hij het erf opreed kwam de hond van mijn grootvader hem tegemoet. Door het enthousiasme van "Pollie" geschrokken, riep Aart "schiet op lelijke Bello". Het was voor Aart dan ook even schrikken, toen mijn Oma, die uit het zicht stond maar wel alles had gehoord, Aart eens goed de les begon te lezen."Zo Aart zelf geen Katje genoemd willen worden, maar wel op anderen schelden!", Aart heeft daarop gestameld dat hij de naam van de hond niet wist en toevallig maar bello had geroepen heeft de kwitantie afgegeven en is er als een haas vandoor gegaan.

 

Veel plezier er mee.